Next
Kahramanmaraş’ın Ahır Dağı eteklerinde, bin 550 metre yükseklikte yükselen o mütevazı bağ evi, aslında zamana direnen bir vicdan kalesi.
Doğayla iç içe ömür süren 70 yaşındaki Mustafa Uludağ, bahçesindeki elma, ayva ve fındık ağaçlarına bambaşka bir gözle baktı.
O, toprağın sunduğu bereketi yalnızca kendi sofrasına hak görmedi; dağların sessiz sahiplerine de pay ayırdı.
ECDAD MİRASI BİR HASAT RİTÜELİ
Meyve toplama vakti geldiğinde dalına dokunduğu her ağaçta yazısız bir kuralı işletti. İhtiyacı kadarını sepete koyduktan hemen sonra, en yüksek dallardaki meyveleri gökyüzünün kanatlı konuklarına bağışladı.
Hafif zedeli, yere yakın meyveleri ise kar düşmeden hemen önce dağın karadaki sakinlerine ikram etti.
İsraf etmeden, cimrileşmeden, doğanın hakkını yine doğaya teslim eden bu özel yöntem, asırlık bir Osmanlı geleneğini günümüze taşıdı.
DOĞANIN SESSİZ ÇIĞLIĞINA VERİLEN EN ZARİF YANIT
Kışın dondurucu soğuğu bastırmadan önce bahçesini adeta devasa bir doğal mutfağa dönüştüren Uludağ, sergilediği bu tutumla vicdanlara dokundu.
"Ağaçtaki kuşun da yerdeki canlının da bu üründe hakkı var" diyerek yola çıkan bilge üretici, paylaşmanın ve toprağa saygının en somut örneğini sergiledi.
Kahramanmaraş’ın dik yamaçlarında yeşeren bu cömertlik, insan ile doğa arasındaki o unutulmuş bağı yeniden canlandırdı.
