Ben bu satırları yazarken Amerika'da oy verme işlemi henüz devam ediyordu. Ama son dakikaya kadar da tüm işaretler, Demokrat aday Barack Hussein Obama'nın ilk siyah başkan olarak Beyaz Saray'ın yeni sahibi olacağını gösteriyordu.
Ya olmadık bir sürpriz yaşanırsa...

McCain son anda seçilirse...

O zaman ben de çok büyük bir hayal kırıklığına uğramış olur, Amerikan halkının McCain-Palin tercihinin hiç de akıllıca olmadığını düşünürüm.

Demokrasi tarihinde böylesi seçim sürprizlerine rastlanır. Ama ben bu kez ihtimal vermiyorum.

Onun için de, Amerika'da değişim ve 'devrim' heyecanı kapıyı çalmış durumda; "Washington'u değiştireceğiz!" diye yola çıkan Obama'nın tarihi Beyaz Saray yürüyüşü noktalanmak üzere, diyerek devam ediyorum yazıma...

Gerçekten tarihi bir yürüyüş bu.

Nasıl olmasın ki?..

Kölelik kurumunu iliklerine kadar yaşamış, bundan dolayı bölünüp İç Savaş'a sahne olmuş, bu büyük acı da yetmemiş, yıllar ve yıllar boyu ırkçılık ve ırk ayrımcılığı trajedisine tanıklık etmiş ve daha hâlâ beyaz ve Anglo-Sakson olmayanların ikinci sınıf muamele görebildikleri bir ülkeye derisi siyah bir Başkan seçiliyor.

Bu kendi başına bir 'devrim'dir.

Obama'nın ilk Afrikalı-Amerikalı olarak Beyaz Saray'a oturması, yalnız Amerikan siyasetinde değil, yalnız Amerika'da değil, dünya çapında da kültürel değişimleri tetikleyebilecek, özellikle insanların ten rengiyle ilgili önyargı ve zihniyet kalıplarını kırabilecek heyecan verici bir olaydır.
Gerçekten heyecan verici.

Ben böyle buluyorum.

Obama dalgası neden patladı?

'Yeni'yi temsil ettiği için...

'Zamanın ruhu'nu yakaladığı için...

'Değişim' umudu verdiği için...

'Gençliği yakaladığı' için...

Lider olarak güven verdiği için...

Sekiz yıllık Başkan Bush yönetiminin Cumhuriyetçileri siyaseten çökerttiği çok açık.

Bunun nedenleri de karmaşık değil.

Başkan Bush dönemi, Amerika'da sekiz yıl boyunca adaletsizlik ve eşitsizliği körükledi.

Irak Savaşı ve terörle mücadele anlayışıyla sokaktaki Amerikalının güven değil, güvensizlik duygusunu geliştirdi.
Ve son ekonomik kriz ile birlikte çanak çömleği patlattı ve her şeye tüy dikti.

Amerikan halkının şu üç konuda kırmızı kart gösterdiği söylenebilir:

(1) Cumhuriyetçiler'in ekonomiye ilişkin piyasa köktenciliğine ret...

(2) Irak Savaşı'na ret...

(3) Terörle mücadeleyle ilgili yöntemlere ret...

Uzun lafın kısası:

Sekiz yıllık Bush döneminin sokaktaki Amerikalıda yarattığı tepki ve hayal kırıklıkları, değişim sloganına hayat verdi ve Barack Obama'yı büyük bir iktidar dalgasının üstüne oturtarak Washington'a, Beyaz Saray'a doğru yola çıkarttı.

1970'lerde böyle bir dalga, yine bir Demokrat'ı, Jimmy Carter'ı Başkanlık koltuğuna oturtmuştu 1976'da. Bir yandan Vietnam Savaşı ve yenilgisinin yol açtığı travma, öte yandan Nixon-Watergate'nin neden olduğu meşruiyet krizi, Cumhuriyetçiler'in seçim sandığında hezimetini hazırlamıştı.
Şimdi sıra Obama'da!

Tarih yazacak mı Obama?..

Bu soru yalnız Amerikalıları değil hepimizi, yalnız Amerika'yı değil tüm dünyayı ilgilendiriyor.

O yüzden Amerikan Başkanlık seçimlerini hepimizin seçimi gibi, bütün dünyanın seçimi gibi izliyoruz.

Dileriz, Barack Obama Beyaz Saray'da tarih yazar, yani değişim ve 'devrim' heyecanını boşa çıkarmaz.

Ve özellikle Bush döneminin başına buyruk, ben bilirimci kibir dozu çok yüksek siyaset anlayışına son vererek, savaş ve çatışma değil, diplomasi ve diyalog kanallarında yürüyerek, dost ve müttefikleriyle işbirliği ve dayanışma içinde, hem Amerika'yı hem dünyayı daha yaşanır hale getirecek adımları bir an önce atmaya başlar.

Ben daha iyi bir gelecek umudu beslemek istiyorum, Barack Obama'nın Başkanlığıyla birlikte...

Hasan Cemal
[email protected]