Hadi şu ‘çarşaf açılımı’yla ilgili son sözlerimi söyleyeyim de, öyle kapatayım bu konuyu.

Hayır, ‘Baykal’ın politikası çarşafa dolandı’ şeklinde espriler yapmayacağım.

Ortalıkta mebzul miktar ‘espritüel kalem’ var.

Gülmek, (gülerken düşünmek) istiyorsanız onları okuyun.

Tersi de mümkün.

Düşündürürken güldürenler de var. Emre Kongar ve Özdemir İnce gibi. Ben kafadan, Baykal’a ve adını ‘halk’tan alan, ama halkla uzaktan yakından ilişkisi bulunmayan CHP’ye dalmak istiyorum.

Bir ağabeyimiz, Türk siyasetinin vazgeçilmez muhalefet gurusu Baykal için, ‘Aslında iyi niyetli ama... Politikalarını içselleştiremiyor’ demişti.

Doğrudur.

Baykal, değişme istidadı gösteren bir siyasetçi.

Fakat değişimini ‘travmatik’ boyutta yaşıyor. Kitleleri (bu arada yandaşlarını) samimiyetine ve bu işin (değişimin) ‘zorunlu’ olduğuna inandıramadığı için de çuvallıyor.

Bir şey daha: Baykal, esasında görülebilir esnekliklere sahip bir siyasetçi.

Sürekli arayış halinde...

Bir dönem, ‘laiklik’ konusunda daha ‘özgürlükçü’ bir yaklaşımı benimsemiş, partisini ‘katı devletçi’ çizgiden uzaklaştırmaya çalışmıştı ama, bazı statükoları aşamamıştı.

Bir aralar da, klasik CHP çağdaşlığıyla ters düşmek pahasına Şeyh Edebali’ye, Osman Gazi’ye, Yunus’a, Mevlana’ya, İdris Küçükömer’

Ahmet Kekeç
[email protected]
Star